Al reizend van de ene naar de volgende mooie bestemming in Europa, wil het me wel eens overkomen dat ik me toch een beetje ontheemd voel. De mensen kunnen o zo aardig zijn, de zon kan de hele dag heerlijk stralen, soms ben je gewoon toe aan rust en is het tijd om even helemaal niks te gaan doen. Zo voelde ik me toen ik aankwam bij El Patio de Tita. Ik werd er welkom geheten door Loreto Fuertes. Honderden jaren al is het landhuis in het bezit van haar familie. Toen zij het overnam van haar moeder, verbouwde ze het tot appartementen. Aan alles is gedacht om ervoor te zorgen dat je je helemaal op je gemak voelt. Maar toch zijn het niet het zwembad, de ligging, of de mooie inrichting van de kamers waardoor je binnen de kortste keren totaal relaxed bent. De sfeer van zo?n oud huis, dat is toch echt iets magisch. De kapel bijvoorbeeld, en de ruimte waar vroeger de tabak van de naburige plantage gedroogd werd, ze ademen de sfeer van lang vervlogen tijden. Loreto leidt je rond en vertelt overal een verhaal, een grapje, een herinnering bij. En zo kan het gebeuren dat ik ver weg van mijn koude kikkerland, voor de kust van Afrika, me toch echt thuis kan voelen bij Loreto. Thuis op Tenerife.